امروز روز دیگری ست

با عرض پوزش

شکیبا — Sun, 08 Jan 2012 15:53:00 GMT

با تمامی احترامی که برای همه ی انسان ها... چه سفید چه سیاه، چه قارون ... چه گدا،چه مغول زاده ... چه کوروش زاده، چه چپی ... چه راستی، چه کم سواد ...چه با سواد، قائل ام.

باعرض پوزش باید بگویم که از ....

تمام کارمندان د و ل ت که با رنگ های پریده و چهره های بیمارگونه پشت میزشان لم می دهند و بجای توجه به ارباب رجوع تمام تمرکزشان بر چای نوشیدنشان است....

از تمام مذهبیون، که معتقدند خودشان هستند که باید تعیین کنند مردم چه چیز بدانند، چه چیز ندانند و چگونه باید بدانند...

از تمام دانشگاهیون، که علم را در انحصار خودشان می دانند.

به یک اندازه متنفرم.

تنهایی دلپذیر

شکیبا — Thu, 05 Jan 2012 14:13:25 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

(بدون عنوان)

شکیبا — Sun, 01 Jan 2012 16:07:31 GMT

ساعت 7.15 موبایلم زنگ خورد... با چشمای بسته کٍش اومدم و قطعش کردم.

" پنج دقیقه دیگه بخوابم بلند میشم"

چشمامو که باز کردم ساعت 7.30 بود....

" ولش کن آرایش نمی کنم بجاش پنج دقیقه دیگه هم می خوابم"

چشمامو باز کردم ... ساعت 7.50 دقیقه ... دیگه حتا وقت برای صبحونه خوردن هم نداشتم.

دور خودم می چرخیدم... پالتومو تنم کردم اومدم روسری رو سرم کنم که چشمم افتاد به قیافه ی خوابالوم...

اولین جلسه از کلاسم بود و خب برای من first impression خیلی خیلی مهمه.... مطمئنن با این قیافه خوابالو همه ازم بیزار می شدن.

خدا بیامورزه کسی که آرایش کردن رو رواج داد ... به لطف این رنگ و روغنا کمی شبیه آدم شدم و خب این یعنی باز هم دیرترم شد!!!

بعد از دوران دانشجویی دیگه پیش نیومده بود صبح زود سوار مترو بشم... مثل سابق شلوغ بود

به ساعت که نگاه کردم دیدم wow حسابی دیرم شده و امکان نداره به موقعه برسم... پس سعی کردم خونسرد باشم و هیچ توجهی نکنم که چقدر قطار بی جهت تو ایستگاه ها معطل می کنه.

منی که تا ساعت یازده صبح گشنم نمیشه. امروز دلم داشت ضعف می رفت... دست کردم تو کیفم و یه دونه از اون تافی خوشمزه ها که مائده برام خریده از کیفم اوردم بیرون... همین که داشتم بسته اش رو باز می کردم چشمم افتاد به دستام و با این صحنه روبرو شدم!!!!

واقعن نمی دونستم بخندم!!! گریه کنم!!! سینه بزنم!!!! چی کار کنم. دیر کردنم به جهنم این دستای تا به تا رو کجای دلم جا بدم؟؟؟؟

کاری از دستم برنمیومد پس با خودم گفتم:

" فوقش میشم سوژه خنده ی مردم چه ایرادی داره!!!!"

وقتی رسیدم سر کلاس ساعت 9.20 دقیقه بود. یعنی بیست دقیقه تاخیر داشتم. اما از اونجایی که اینجا ای ر ا ن است. جناب استاد تشریف نیورده بودن هنوز و تازه بعد از من 3_4 نفر دیگه هم اومدن. وبنده کلی به خودم فحش دادم که چرا نشستم سرفرصت صبحونه بخورم.

کلاس خوبی بود.... دوسش داشتم.

__________________________________________________________________

دیگه ذوق نوشتن ندارم!!!!!!!!!!!!! می ترسم اتفاقی برای نقاشی کردنم افتاد برای نوشتنم هم بیوفته!!!!

اما سعی می کنم بنویسم و امیدوارم که این بی میلی به نوشتن موقتی باشه.

عالم دیوانگی

شکیبا — Mon, 26 Dec 2011 18:29:53 GMT

بگذار هم فکر کنند؛ من آدم بشو نیستم

اصلن بگذار همه فکر کنند؛من آدم نیستم...

چه باک از تفکرات عاقلان، وقتی که من با دیوانگی ام عالمی دارم.

این موزیک وبلاگ هم داستانی شده

شکیبا — Sun, 25 Dec 2011 15:31:10 GMT

مامان و بابا رفته بودن مهمونی و من تنها خونه بودم. به وبلاگای دوستان سر می زدم و کامنت میزاشتم... برای اینکه سرم گرم بشه چندتا وبلاگی که دوستان لینک کرده بودن رو باز کردم... نمی دونم چرا اما اون موقع سرعت نتم خیلی پایین بود ... بخاطره همین تصمیم گرفتم تا صفحه ها لود میشه کرم دور چشممو بزنم.

رفتم جلوی آیینه نشستم .... خونه غرق در سکوت بود ... اونقدر فضا آروم بود و بی صدا که اگه صدای فن کامپیوتر نبود صدای نفس کشیدنمو خیلی راحت می تونستم بشنوم.

تو دنیایی خودم بودم و آروم آروم کرم دو چشممو به صورت ضربه ای می زدم دور چشمم .... که یه دفعه با صدای آهنگ شیش و هشتی یک متر از جام پریدم و ناخنم رفت تو چشمم.

حالا از یه طرف چشمم درد گرفته بود ... از یه طرف ضربان قلبم رو 10000 تا بود... از طرف دیگه مثل .... ترسیده بودم و هنگ کرده بودم که این صدا از کجاست.

چند لحظه ای طول کشید تا تونستم ذهنمو جمع و جور کنم و بفهمم صدای آهنگ برای یکی از وبلاگای بود که باز کرده بودم تا لود بشه.

من می دونم که هر کس اختیار وبلاگ خودشو داره و به سلیقه خودش قالب انتخاب می کنه، و یا یه سبک نوشتن خاص رو با ادبیات مخصوص به خودش رو...

اما نمی تونم درک کنم آهنگی که مناسب عروسیه چه ربطی داره به وبلاگ!!!! تورو خدا یه کم هم به فکر خواننده های گذری باشید.

من خوبم .... من آرامم

شکیبا — Sat, 24 Dec 2011 15:16:00 GMT

با تو نیستم
تو نخوان
با خودم زمزمه میکنم

.

.
.

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط کمی

تو را کم اورده ام

یادت هست؟ میگفتم در سرودن تو ناتوانم؟ واژه کم می اورم برای گفتن دوستت دارمها؟

حالا تـــمــــــــام واژه ها در گلویم صف کشیده اند

با این همه واژه چه کنم؟

تکلیف اینهمه حرف نگفته چه می شود؟

باید حرفهایم را مچاله کنم و بر گرده باد بیاندازم

باید خوب باشم

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط کمی

بی حوصله ام

آسمان روی سرم سنگینی میکند

روزهایم کش امده

هر چه خودم را به کوچه بی خیالی میزنم

باز سر از کوچه دلتنگی در میاورم

روزها تمام ابرهای اندوه در چشمان منند ولی نمی بارند

چون

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

تمام خنده هایم را نذر کرده ام که گریه ام نگیرد

اما شبها..

وای از شبها

هوای آغوشت دیوانه ام میکند

موهایم بد جوری بهانه دستانت را میگیرند

تک تک نجواهای شبانه ات لا به لای موهایم مانده اند

کاش لا اقل میشد فقط شب بخیر شبها را بگویی تا بخوابم

لالایی ها پیشکش

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط نمیدانم چرا هی آه میکشم

آه

و

آه

و بازم آه

خسته شدم از این همه آه

شبها تمام آه ها در سینه منند

ان قدر سوزناک هستند که می توانم با این همه آه دنیا را خاکستر کنم

اما حیف که قول داده ام

من خوبم ....من آرامم......

فقط کمی دلواپسم

کاش قول گرفته بودم از تو

برای کسی از ته دل نخندی

می ترسم مثل من عاشق خنده هایت شود

حال و روزش شود این...

تو که نمی مانی برایش آنوقت مثل من باید

آرام باشد .....خوب باشد..... قول داده باشد

بیچاره..

...................................................

نترس باز شروع نمیکنم اصلا تمام نشده که بخواهم شروع کنم

همین دلم برایت تنگ شده را هم به تو نمی گویم

تو راحت باش

من خوبم ....من آرامم......

آخر من قول داده ام که آرام باشم

باورت می شود؟ من خوبم

"خاطره حیدری زاده"

_____________________________________________________________

یه دنیا سپاس خانوم حیدری زاده که اصلن هم نمی شناسمتون. این شعر چقدر خوب حال منو توصیف کرده.

روزانه (مصور)

شکیبا — Fri, 23 Dec 2011 08:08:52 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

(بدون عنوان)

شکیبا — Tue, 20 Dec 2011 12:20:07 GMT

وصف حال منه

گــــ ل نــــــــــ ا زم

لعنت به این روزها

شکیبا — Tue, 20 Dec 2011 09:00:36 GMT

سه روز است که این صفحه را باز می کنم، دلم می خواهد بنویسم بعد فکر می کنم که خب بهتر است از روزمرگی هایم بنویسم تا اینکه غم نامه ثبت کنم.

بعد فکر می کنم که خب، از دیدن مهدیس و پسرک دوست داشتنی اش بنویسم یا از کادوی که به مناسبت تولدم، هدیه گرفتم از همان کادوی که از کاغذ و ربان پیچیده شده دورش تا کارت رویش و خود هدیه عجیب با رنگ آمیزی اتاقم ست است.

و یا از این بنویسم که سه روز است امیرمحمد(خواهرزاده ام) مهمان من است و اتاقم پر شده است از مداد رنگی، بادکنک، گواش، کاغذ، عروسک و هر کدامشان را که بخواهم جمع کنم امیرمحمد مخالفت می کند و البته اعتراف می کنم که به شدت لذت می برم از اینکه هر قدمی که برمی دارم یک چیزی فرو می رود در پایم ....انگار وجودش، این بهم ریختگی، این بادکنک ها، مدادرنگی ها روح بخشیده اند به اتاقم....

اما از هر کدامشان که می خواهم بنویسم بیشتر از چند خط به ذهنم نمی رسد...

چیزی که همش از ذهنم می گذرد این است که ای کاش....

ای کاش هنوز دغدغه هایم این بود که testing را پاس کنم...

ای کاش هنوز غصه ام این بود که چطور هفت صبح بیدار شوم و سر کلاس مزخرف اندیشه بنشینم...

ای کاش هنوز توی پارک ایران*شهر می نشستیم روبروی هم و صفحه نیازمندهای هم*شهری را ورق می زدیم تا برای " او " کار پیدا کنیم....

ای کاش هنوز ذوق می کردیم از اینکه فردا وقت مصاحبه دارد...

ای کاش هنوز مشکلمان، این بود که با این حقوق نمی شود زندگی مشترک را شروع کرد...

ای کاش هنوز سه سال پیش بود، هنوز در خیابان ول*عصر قدم می زدیم ... من آن پالتوی زیتونی ام را تن می کردم و "او" آن جلیقه سرمه ایش را که بید زد!!!

ای کاش هنوز موقع سفارش غذا اول به قیمت هایشان نگاه می کردم...

ای کاش هنوز وقتی باهم بیرون می رویم پول کم بیاریم و بعد کیف و جیب هایمان را زیر و رو کنیم برای یک هزار تومانی و بعد ریز ریز بخندیم ....

ای کاش هنوز، "او" برای کنکور فوق می خواند و من دلشوره ی این را داشتم که جواب کنکورش چه می شود....

ای کاش هنوز، هدیه های که می گرفتم عروسک بود و دستبند نقره، ای کاش هیچ وقت آن گوشواره های قلبی را، آن انگشتر و گوشواره ی پروانه ی پر از نگین را، آن بیگودی مارک فلان را و.... را هدیه نمی گرفتم.

ای کاش هنوز مشکلاتمان کوچک بود، آنقدر کوچک که با فوق قبول شدنش،که با ثبت شرکتش حل می شد

ای کاش مشکلاتمان، مشکلات منطقی بود!!!!

ای کاش هنوز گذشته های دور بود....

ای کاش هیچ وقت درک نمی کردم که عجب دردی دارد دلــــــــــــــــــــــــــــــتنگی

ای کاش هنوز....

..... هیچ ..... لعنت به این روزها

....

شکیبا — Fri, 16 Dec 2011 10:13:25 GMT

دراز کشیدم و دارم داستانی رو می خونم که پر از دیالوگِ .....

" Then I'll do it.Because I don't care about me"

"What do you mean"

"I don't care about me"

"Well, I care about you"

" oh, yes. But I don't care about me. And I'll do it and then everything will be fine"

غم دیالوگ ها دل زده م می کنه. کتابو می بندم و میزارم کنار دستم ..... همینطور خیره دارم نگاه می کنم به روبروم که چشمم میوفته به انگشت پام (توصیه می کنم نبینید فقط برای اینکه روند رشد ناخنمو بعدها ببینم این عکسو گذاشتم)، همون انگشتی که حدودن سه _ چهار ماه قبل دچار حادثه شده بود.

تقریبن پنجاه درصد از ناخنم دراومده .... دوباره بهش نگاه می کنم هنوز زشته هنوز وقتی کسی بهش نگاه می کنه میگه " اَه " و چشماشو می بنده .... اما پای من خوبه دیگه درد نداره ... دیگه وقتی چیزی بهش می خوره دلم از شدت درد ضعف نمیره....

خوبه فقط زمان می خواد که به شکل اولش برگرده همین!!!!

بعد فکر می کنم به این مدت از هفده آبان تا امروز .... حدود سی و هشت روز گذشته است ... سی و هشت روز از روزی که قلبم شکست می گذره .... سخت بود .... خیلی درد داشت ... اما گذشت ....

نسبت به یک ماهه قبل خیلی آروم ترم دیگه اثری از اون همه درد نیست .... درست مثل انگشت پام که دیگه درد نمی کنه .... درست مثل انگشت پام که اوج دردش وقتی بود که پانسمانمو برای بار اول باز کردن و بتادین روش ریختن .... اوج درد روحی من هم اون روزی بود که در طول یک روز دو به اصطلاح رفیق، تمام و کمال در حقم نارفیقی کردن اون وقتی بود که ندیده و نشناخته طرد شدم.

حالا آرومم اما هنوز دل شکستم التیام پیدا نکرده... هنوز از لحاظ روحی مثل اول نشدم .... درست مثل انگشت پام که هنوز ظاهر قبلشو پیدا نکرده....

قلب و روح و احساسم این روزها شباهت زیادی دارن به انگشت پام با این تفاوت که مطمئنم انگشت پام تا چهار _پنج ماهه دیگه مثل روز اولش میشه اما مطمئن نیستم این حفره ی که تو قلبم ایجاد شده تا چهار _ پنج ساله دیگه پر بشه و مثل روز اولش!!!!

________________________________________________________________

این آهنگو زیاد گوش میدم این روزا